Troost

 
Troost daagt het leven uit. Hij heeft weet van zijn wisselvalligheden en onvolkomenheden. Daarom staat troost op goede voet met ironie. Veelal trekken zij samen op. Beide bezitten hetzelfde geheim. Zij laten zich wel begrijpen, maar blijven tevens ongrijpbaar. Zij passeren het verstand en laten de maakbaarheid achter zich. Zij zijn geschenken van mildheid en tevredenheid. Troost paart zich aan ironie als goedheid aan schoonheid. Troost droogt de tranen, waar ironie de glimlach terugbrengt. Troost bekommert zich niet om uiterlijk vertoon en is wars van opzichtigheid. Zijn opperste eenvoud toont hij in de stille blik en het koesterende gebaar.

Antoine Bodar, 'Troost', in: Klein vademecum van de dagelijkse moraal, Amsterdam 1994, 143-144.
troost2 Gustave Miller,
Consolation, olieverf op linnen, 40" x 30".